De Molse baan

De Molse baan

Ik rijd er vaak overheen, waarschijnlijk het slechtste stukje weg in België. Ikzelf rijd nog liever over het zandpad naast buurman Gwido, dat is comfortabeler dan over de verbindingsweg tussen Mol en Meerhout. Een betonnen baan (want volgens de Belgische wegenbouwers is dat spul - wat in Nederland niet eens meer gebruikt wordt voor fietspaden - beter dan gewoon fluisterstil ZOAB), dus je klappert per definitie al over de voegen. Als het ook maar een beetje warm is, drukken de platen tegen elkaar als waren het tektonische platen, met de heuvelruggen tot gevolg die bij een dergelijke opstuwende kracht horen.

De gaten worden gevuld. Tegenwoordig door iemand die met een potje warme teer langs de baan trekt en dat uitgiet in de — vele — gaten in het wegdek. Let op: die zet dus zijn camion midden op de baan, zodat iedere passant er zeker nota van neemt dat er wel degelijk gewerkt wordt voor z'n centen.

Volgens mij zijn de Belgen stiekem trotser op hun abominabele wegen dan op Manneken Pis. Maar goed, elk volk zijn eigen trots, hè. Laten we het daarom vooral niet hebben over de Nederlandse oncomfortabele klompen of die mierzoete stroopwafels.

Wat mij opvalt in de hoofdpijn die Belgische wegen heet, is de arrogantie van de politiek. Als er een onderdeel van de samenleving is waar politici ongegeneerd de laatste frank uit weten te persen, is het de Belgische mobiliteit. De Lijn, NMBS, BIV, accijnzen op brandstof, keuringen — Belgische politici en beleidsambtenaren zijn gek op attesten — en ga zo maar door. Als er iets te heffen is, heeft men dat uitgevonden én toegepast.

De laatste draak is het wegenvignet. We moeten gaan betalen voor het voorrecht om onze auto's stuk te rijden op de gaten in de weg. Niet dat dat geld netjes in een potje wordt gestopt om die wegen eindelijk eens fatsoenlijk te onderhouden. Nee, daar heeft men veel betere plannen voor. Uiteindelijk vloeit het gewoon de Belgische overheidsfinanciën in, waar gaten van een aanzienlijk ander formaat wachten.

Doordat de Belgen een vreemde structuur hebben bedacht om zoveel mogelijk graaiers een kans te bieden op een vet pensioen uit de staatsruif — en dus uit de portemonnee van de Belgische belastingbetaler — kunnen ze vervolgens fijn naar elkaar wijzen om tegen hun kiezers te zeggen dat zij vooral geen schuld hebben aan dit testparcours voor schokbrekers en vering.

Dus de gemiddelde Belg weet niet wie hij moet afrekenen bij de verkiezingen.

Ik wel.

Want als we de ene schepen mogen geloven, valt voorgenoemde weg niet onder de gemeente, maar onder een andere overheid. En daar kennen we de machthebbers natuurlijk ineens niet meer. Maar is dat wel zo? Ga er maar vanuit dat de kartelpolitici elkaar allemaal kennen, elkaar de bal toespelen en zeker proberen elkaar uit de wind te houden.

Een mooi voorbeeldje is de beweegbare fiets- en voetgangersbrug over de Schelde in Antwerpen:

Annick De Ridder liep als Antwerps schepen jarenlang mee in het stadsbestuur tijdens de ontwikkeling van het project, zat in 2024 nog in het college dat de selectie van kandidaten voor de brug goedkeurde en mag er inmiddels als Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare Werken honderden miljoenen voor vrijmaken.

Het taakstellende budget: 254 miljoen euro.

Alleen al in haar investeringsplan voor 2025–2027 staat er 168 miljoen euro voor gereserveerd. En voor wie denkt dat ik hier ten onrechte het woord prestigeproject gebruik: De Ridder vond het zelf nodig publiekelijk te verklaren dat het dat vooral níét is.

Ondertussen staat hier in Meerhout het dossier voor de Burgemeester Adriaensenlaan en Gestelsesteenweg sinds juni weer on hold omdat er geen continuïteit in de financiering is. Terwijl er gesprekken zijn gevoerd over 204 grondinnemingen en inmiddels 145 eigenaars een minnelijk akkoord hadden ondertekend.

Je kunt de euro's tenslotte maar één keer uitgeven.

Een beetje lokale politicus zou moord en brand hebben geschreeuwd bij een dergelijke veronachtzaming van de lokale belangen ten faveure van de ego-streling van een minister.

Nu weet ik - en dat al na mijn korte verblijf in België - dat hoe verder van Antwerpen, hoe minder poen. Maar dit is toch wel flagrant.

Toch zou ik de Meerhoutse kartelpolitici - de 'gevestigde' partijen bedoel ik daarmee - en hun Molse collega's nog eens extra op het hart willen drukken dat een van hun taken is om de ego's van omhooggevallen politici binnen de perken te houden en ervoor zorg te dragen dat hun kiezers zich toch nog enigszins comfortabel naar het stemhokje kunnen begeven.

Anders zouden die kiezers zich weleens kunnen gaan realiseren dat ze misschien beter op politici kunnen stemmen die hún belangen boven die van hun (kartel)collega's stellen.